Solti, U2 en Krauss, een illuster gezelschap

Dat muziek breed is, behoeft geen betoog. Er zijn muzieksoorten en genres waar je nog nooit van hebt gehoord. Zoveel mensen, zoveel smaken.  Elk land, elke cultuur en elke beweging kent wel erbij horende klanken, ritmes, instrumenten en gebruiken. Dat maakt de muziekwereld enorm complex en tegelijkertijd ook fascinerend en interessant.

In deze wereldwijde muzikale smeltkroes wordt dagelijks nieuw werk geproduceerd. Broertje Ab zei het al tijdens zijn laatste bezoek in de studio: “We hebben een probleem. Elke dag komt er weer heel veel nieuws bij. Je kan niet meer kiezen tegenwoordig.” En al dat nieuwe werk dat verschijnt, op CD, LP, online of op welke wijze ook, wordt weer beoordeeld. De verkoop en de airplay worden geregistreerd. En dat alles leidt weer tot charts. Overal, wereldwijd, ontstaan lijstjes. Maar als we het over de “platen”industrie hebben dan is er één lijst die het hoogste aanzien heeft. Dat zijn de Grammy’s. Oorspronkelijk “Gramophone Award”, maar die naam zou nu zéker niet meer kunnen!

Hoe leidt dit verhaal nu naar de uitzending van vanavond? Wel, er is een drietal namen die de Grammy lijsten aanvoeren. Deze “Leading Winners” zijn de Hongaarse dirigent en pianist Georg Solti, de Ierse rock band U2 en “ons eigen” idool Alison Krauss. Solti voert de lijst aan van meest gewonnen Grammy Awards. Hij heeft er 31 verzameld. Alison Krauss bezet een stevige tweede plaats, met 27 awards. Maar omdat Solti niet meer leeft is Krauss momenteel de hoogst genoteerde nog levende artiest. En zeg nou zelf, nog 4 Grammy’s erbij en ze staat gelijk….. U2 tenslotte is de groep met de meeste Grammy Awards. Zij hebben er 22.

Uiteraard focussen wij op Alison Krauss. Overmorgen, maandag 23 juli wordt ze 47 jaar. Dat vieren we vanavond met een dubbele dosis, twee nummers achter elkaar. Daarmee feliciteren we Alison met haar verjaardag. En daarmee zeggen we ook: “Kom op, die 4 Grammy’s (en nog meer) komen echt nog wel!”

The Lucky One, zingt ze zelf. Dat geldt niet voor haar successen. Die zijn simpelweg het gevolg van grote klasse!

Timen en Harro verzorgen vanavond de presentatie. We zijn er weer vanaf 20:00 uur. En later luisteren kan natuurlijk altijd via Uitzending gemist.

Ik heb nu een aantal weken vakantie. De BLOG komt eind augustus weer terug. Geniet van de zomervakantie en voor nu een fijn weekend!

Advertenties

Little Feather Drive Thru Concerts

Deze keer eens een berichtje daags na de uitzending. Het lukte mij niet om op zaterdag ochtend een BLOG te publiceren. En op deze mooie zondag ochtend neem ik je graag even mee door de drive thru van een fastfood restaurant. Samen met de band Little Feather.

Little Feather

Gisteren hoorde je het nummer Get Out Of my Sunshine, het derde nummer dat ik van deze band in de uitzending heb gedraaid in de afgelopen periode. Ik heb al eerder vermeld dat Liz Sharpe, de leadzangeres, een achternicht is van Loretta Lynn en Patty Loveless en dat Shannon Campbell, de zoon van Glen Campbell, ook deel uitmaakt van de band (hier te zien en te horen op de mandoline).

Best wel bijzonder is dat de band zo af en toe eens door de drive thru gaat van een fastfood restaurant. Dat doen heel veel mensen, dus niets geks, zou je zeggen. Zij nemen echter hun instrumenten mee en spelen een van hun nummers. Terwijl ze de bestelling aanpakken geeft dat leuke reacties van het fast food personeel!

De uitzending van gisteren is binnenkort uiteraard weer opnieuw te beluisteren via Uitzending gemist.

Fijne zondag!

 

MM, TT en hoe alle muziek met elkaar is verbonden

Het Rotterdam Bluegrass Festival. Een driedaags muziekfestijn op een plein in de Maasstad, midden in de wijk. Eigenlijk best bijzonder. En op werkelijk geen enkele wijze te vergelijken met ons festival in Voorthuizen. Zondag 24 juni brachten we een bezoek en mochten we in gesprek gaan met twee grootheden uit de bluegrass muziek, die die avond op het programma stonden. Mike Marshall en Tony Trischka. En achteraf realiseer ik mij hoe hun verhalen bevestigen waarom de muziekstijlen op het Pijnackerplein zo verschillend zijn. Alle muziek is met elkaar verbonden.

RBF op Pijnackerplein.jpg
Tony Trischka en Mike Marshall op het Pijnackerplein in Rotterdam

Mandoline meester Mike Marshall beweegt zich in diverse muzikale kringen. Naast traditionele bluegrass houdt hij zich o.a. ook bezig met folk, klassiek en Braziliaans. De mandoline is dan ook een instrument dat in allerlei genres tot zijn recht komt. Maar daarnaast speelt hij ook gitaar, fiddle en mandocello.

Banjo virtuoos Tony Trischka zit misschien wel meer vast in de bluegrass. Maar ook hij heeft duidelijk banden met andere muzieksoorten. Sterker nog, was hij in vroeger tijd niet door iemand op het spoor van Earl Scruggs gezet dan was hij nu misschien wel fluittist geweest in een folkgroep! Daarnaast heeft hij zelfs zijn opwachting gemaakt als Shakespeare acteur, al was dat maar heel kort.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

MM en TT, twee vrienden die elkaar al jarenlang kennen, veel samen hebben gespeeld en voor wie geen geheimen meer lijken te bestaan in de muziekwereld. En daarom is het ook dat Mike zegt dat hij de term “World Music” niet begrijpt, die vaak aan bepaalde muzikale stromingen wordt gegeven. “Alles is toch World Music? Ik heb tenminste nog nooit muziek van Jupiter of Mars gehoord….”

Vanavond zijn beide interviews in zijn geheel te beluisteren in de uitzending. Ik presenteer samen met Timen en we hebben ook nog een gast. DCMA bestuurslid Paul Frank komt langs en neemt ook muziek mee om met de luisteraar te delen. Vorige week nog was ik bij Paul op bezoek en hebben we samen gegeten. Een bevlogen man met passie voor de country muziek. Een man ook die weet hoe de country muziek is verbonden met het leven, in al zijn emoties. En dan blijkt diezelfde muziek ook de steun te zijn die ons helpt rechtop te blijven staan. Dat horen we zo vaak!

Een gevarieerd programma dus weer. Vanavond tussen 8 en 10 uur, of later via Uitzending gemist.

Fijn weekend!

Bobby Bare, still going strong

Op de playlist van vanavond staat een naam die mij terugvoert naar 1991. Het gebeurt niet vaak dat grote Amerikaanse countrysterren Nederland aandoen voor een optreden. De artiesten die ik beluisterde waren voor mij dan ook niet meer dan namen en foto’s op platenhoezen. Tot die zaterdagavond in november, in 1991 dus. Die avond reed ik, met mijn vader, die mij met zijn platencollectie kennis heeft laten maken met countrymuziek, naar Alphen aan den Rijn voor een optreden van niemand minder dan Bobby Bare.

Nu kende ik van tv wel beelden van optredens van wereldsterren. In stadions, in gigantische evenementenhallen of in grote parken. Optredens voor duizenden toeschouwers. In dit geval was dat heel anders. In Alphen aan den Rijn, niet bepaald een wereldstad, met alle respect, werd opgetreden in een zaaltje nauwelijks groter dan de gymzaal op school. Het aantal zitplaatsen kan niet veel meer zijn geweest dan zo’n vierhonderd, schat ik. Maar de sfeer die werd gecreëerd was naar mijn idee vele malen mooier dan in een stadion met duizenden mensen ooit zou kunnen ontstaan.

Bobby Bare in Alphen aan den Rijn
De aankondiging van het optreden in Alphen aan den Rijn (Leidsch Dagblad, 29 oktober 1991)

Bobby en zijn band stonden op nog geen twee meter voor de eerst rij. En wij zaten, zo ik mij herinner, op rij 2 of 3. Erg voorin dus. Die korte afstand, alsmede het feit dat er geen podium was en Bobby met zijn band dus gewoon “gelijkvloers” stond, maakte ook dat er veel interactie was tussen Bobby Bare en de toehoorders. Het had bijna iets weg van een huiskamerconcert.

Achteraf vraag ik mij af of hij wel een setlist had gemaakt. En zo ja, in hoeverre hij die dan gebruikte. Want het publiek kon regelmatig roepen wat er moest worden gespeeld. En dat werd dan ook gedaan. Ik kan mij zelfs herinneren dat hij songs speelde, op verzoek, die hij met de band niet eerder had gespeeld. Dat deerde niet, het werd moeiteloos uitgevoerd. Het leek daarmee ook soms op een jamsessie voor een groot publiek. Dit concert is voor mij de geschiedenis ingegaan als een van de mooiste die ik heb bezocht. En Bobbie Bare, wiens muziek ik al liefhad, heeft op die dag ook als persoon een plekje in mijn hart veroverd.

Inmiddels is Bobby een dagje ouder. Maar op 83-jarige leeftijd staat hij nog steeds sterk op het podium en heeft hij nog steeds optredens in zijn agenda staan. Op 7 april dit jaar werd hij in de Grand Ole Opry verrast door Garth Brooks, die hem een nieuw welkom gaf als Grand Ole Opry Member. Uiteraard was Bobby Bare al eerder bij de Opry binnengehaald, met zijn staat van dienst. Dat was in 1965. Maar na de verhuizing van de Grand Ole Opry van het Ryman Auditorium naar het nieuwe Opry House, in 1974, waar Bobby Bare niet echt blij mee was, heeft hij de Grand Ole Opry links laten liggen. Tot dit mooie moment, enkele maanden geleden!

Vanavond luisteren we naar een klassieker die, hoe kan het ook anders, door velen is vertolkt. The Year That Clayton Delaney Died is geschreven door Tom T. Hall, die net als Bobby Bare de Opry verliet na de verhuizing, maar eerder terugkeerde.

Luister tussen 8 en 10 uur vanavond, via onze website of op de lokale radio. De komende dagen ook via andere zenders (zie voor informatie de playlist) en uiteraard altijd op Uitzending Gemist. Timen en Ronald verzorgen vandaag de presentatie, maar zo af en toe bemoei ik mij er ook wel mee. Eens kijken hoe lang we het serieus kunnen houden….

Fijn weekend!

Muziek zonder grenzen

In Countryland laten we mooie countrymuziek horen. Maar er is zo veel meer om van te genieten dan alleen de traditionele countrymuziek. Ons programma staat inmiddels dan ook wel bekend als een muziekprogramma zonder grenzen. Vanavond wordt wat dat betreft wel weer een heel bijzondere reis gemaakt. Paspoort is niet nodig. We halen weer heel wat grenzen weg!

Broertje Ab is weer te gast in de studio. De vorige keer dat hij er was, in maart, heeft de luisteraar al kunnen horen hoe breed zijn muziekinteresse is. En die interesse gaat zo ver dat ik hem wel eens een wandelende muziekencyclopedie noem. Vanavond put hij weer uit de ongelofelijke bron van muzikaal genot die hij door de jaren heen heeft verzameld. En daarin zit genoeg werk dat op zijn minst een raakvlak heeft met pure country.

Albums Ab
De muziekkeuze van Ab vanavond

Mijn inbreng bestaat uit een mix van grootheden uit het verdere traditionele verleden en nieuwe artiesten met een moderner geluid. Pure country-drumbeats, fris banjo-geluid, zingende fiddles en ritmische mandolines. Timen completeert de playlist met o.a. de vaste rubrieken als de oude doos en jaarartieste Loretta Lynn.  Ook kijkt hij nog een keer terug op European Bluegrass Voorthuizen, met Rawhide en Peter Rowan. Kortom, voor elk weer wat wils vanavond.

Niet alleen de muziek beweegt zich over de grenzen heen van country, folk, oldtime en bluegrass, ook de landsgrenzen worden weer doorbroken. Verenigde Staten, Canada, Duitsland, België en het Brabantse land horen we in ieder geval voorbij komen. Zo begint Ab met een nummer van de Canadese singer-songwriter Neil Young. Even later is een gesprek van mij met zijn landgenote en inmiddels in Texas wonende Whitney Rose te horen, die onlangs Nederland aandeed. Hieronder is een korte impressie van haar optreden op 1 juni in Hoofddorp te zien. Een country act op een jazz festival. Hoezo grenzen?!

Ab neemt verder de Duitse bluegrasser Thomm Jutz mee, waarmee hij een belofte inlost die hij in maart maakte. Noord-Brabant komt zelfs twee keer aan bod, met Mercy John en JW Roy. Kwaliteit uit eigen land, waarmee ook maar weer wordt laten zien dat de zuidelijke provincie meer heeft dan Guus, Frans en carnaval.

Uiteraard is er ook weer genoeg uit de VS te beluisteren. Ik heb gekozen voor mijn favoriete brothers act, The Osborne Brothers, een trainsong van Flatt and Scruggs, de eerste hit van Patsy Cline en zusterduo Missouri Mile. Ab heeft Jason Isbell en Courtney Marie Andrews nog op de playlist gezet.

Mijn keuze voor Patsy Cline komt voort uit de uitzending van Another Country op BBC Radio Scotland van afgelopen dinsdag, waarin Ricky Ross fragmenten liet horen van gesprekken met de dochter van Patsy Cline in het Patsy Cline Museum in Nashville. Een programma dat ik vaker noem, waar ik elke week naar luister en dat mij deze week weer tot tranen roerde. Ik moet die emotie gewoon doortrekken naar onze uitzending van vandaag!

We gaan weer live even na 8 uur. Twee uur heerlijk genieten van een mooie en bijzondere selectie. Dat wil je niet missen! En dat hoeft ook niet, want we zijn uiteraard ook later weer te beluisteren via Uitzending Gemist. Zo vaak je maar wil! Onbegrensd!

Fijn weekend!